Bedankt!

Onder de noemer veiligheid, sociaal-economische ontwikkeling en projecten werden de voorlopige resultaten gepresenteerd. Bij veiligheid lag de focus op verschillende groepen. Hoe ervaren journalisten, studenten en politieagenten veiligheid voor, tijdens en na het WK? Media, beeldvorming en misdaad beleving stonden hierin centraal en worden door de verschillende groepen anders beleefd.

Rond het thema sociaal-economische ontwikkeling stonden de invloed op ondernemers rond Ellis Park stadion en de invloed van de Human Talent Consultancy training centraal. Ellis Park is een van de stadions die tijdens het WK werd gebruikt en bij de HTC training zijn in totaal 8000 mensen opgeleid om in de stadions te werken. Het grootste snijvlak lijkt te liggen tussen persoonlijke ervaringen en praktische voordelen. Een ervaring hoeft dus niet direct een praktisch voordeel te hebben opgeleverd.

Binnen de vijf projecten die zijn onderzocht staan de life skills en soccer skills centraal. Het lijkt erop dat er veel aandacht wordt besteed aan soccer skills en dat life skills, die hiermee in verband staan, soms wat ondergesneeuws raken. Veel projecten zijn afhankelijk van sponsoren, waardoor ook de duurzaamheid van de projecten in twijfel kan worden getrokken.

Zover een schets van onze eerste bevindingen. Hieraan zijn nog geen conclusies te verbinden, omdat de daadwerkelijke analyse van de data plaatsvind als we allemaal weer veilig thuis zijn. En dat duurt nog even. Donderdag vliegt de eerste groep terug, en gaat de rest nog even fijn genieten van al het moois dat dit land te bieden heeft. 19 juni zijn we weer compleet en wel in Nederland.

Tot gauw!

Vorige week ben ik met zoveel mogelijk projecten op stap geweest. Wat een vette dingen is iedereen toch aan het doen! Ik ben echt apetrots. Op dinsdag ging ik met Anna op stap, die als een speer op elke student van Wits afstapt voor een interview. Zijn ze trots op Zuid-Afrika, en is er wat veranderd sinds het WK? Met wie keken ze de wedstrijden en voor wie juichten ze het hardst? Prachtige gesprekken en leuk om de gedrevenheid van Anna te zien.

’s Avonds begaven we ons richting de rugbyvelden waar we brede schouders en gescheurde kleren tegemoet gingen. Hoe hadden deze jongens het WK beleefd? Toen we nog een biertje stonden te drinken in de kantine viel ons wel het een en ander op. Zo stonden er op het bord met ‘presidents’ van de club tot 1992 puur en alleen ‘witte’ Zuid-Afrikaanse achternamen, en stond er daaronder een dikke streep met vanaf 1997 vervolgens een stuk meer ‘zwarte’ Zuid-Afrikaanse achternamen. Observaties, observaties…

De dag erop was het van de prachtige main campus van Wits omschakelen naar de sloppenwijk Alexandra. Wat antwoord je daar op de vraag van een bewoner wat je van de wijk vindt? Het was wederom weer een bewijs van hoe divers deze stad blijft. Na een straatvoetbaltoernooi liepen we richting de taxi’s en kregen we een prachtig uitzicht op de naastgelegen wijk Sandton, met kastelen van huizen waar je vanuit je zelfgebouwde huisjes alleen maar van kunt dromen.

Donderdag ging ik met Paula en Rosanne richting Ellis Park, een van de stadions waar wedstrijden werden gehost tijdens het WK. Bij de MacDonalds ernaast kwamen de gesprekken los met mensen uit de omgeving. Zo werd het Shell station gewoon gesloten omdat het binnen een bepaald gebied lag. Erg? Zo zijn gewoon de regels, toch? Ik kan me bijna niet voorstellen dat een WK als gehouden hier in Nederland zou kunnen plaatsvinden. Had niet iedereen al 783 keer bezwaar ingediend?

Vervolgens de police station commander gesproken over de veranderingen tussen voor en na het WK. De ultieme politieagent zat voor ons. Bloempotkapsel, net iets te breed voor z’n jasje en plukkend aan z’n snor. Alsof ik in een scène van Jiskefet was beland. Maar het gesprek was er niet minder om. Wat een bergen werk zijn hier verzet om het WK tot een succes te maken. Want dat kwam er nog eens bij naast het normale werk.

En toen was het tijd om de stad te ontvluchten, op naar de Pilanesberg. Een natuurpark van ruim 500km2 waar we bibberend in de vroege ochtendzon op zoek gingen naar de big 5. Die hebben we helaas niet in zijn geheel gespot, maar de overvloed aan gnoe’s, zebra’s en giraffes maakte ook veel goed. Bijzonder om ineens een neushoorn op twee meter afstand voorbij te zien lopen. De weekendtrip werd afgesloten met een heerlijke braai en bezoekje aan het nabijgelegen lion park, waar sommige van ons zich ontfermden over gedrogeerde leeuwtjes. Hoe dan ook een prachtig weekend!

Tot de volgende update!

Na drie weken van gesprekken met journalisten, politie agenten en de lokale bevolking konden we in ieder geval al één conclusie trekken: na het WK is er veel meer blauw (hier donkerblauw/geel) op straat gekomen. Afgelopen zaterdag was het voor mij tijd om dit aan den lijve te ondervinden.

Na een geweldige dag in het Orlando Stadium en de tuinen van Soweto werd er nog uitgegaan in Melville, een uitgaanswijk net buiten het centrum. Van kroeg naar kroeg sjokten we over de promenades, want men (voornamelijk Alvin) was telkens niet tevreden over de muziek, mensen, ambiance of weet ik het. Ik had in ‘The Stokes’ nog maar net een biertje in mijn hand en ja hoor, daar gingen we weer. Dit biertje zou mij toch echter niet ontglippen en ik besloot het mee naar buiten te nemen op weg naar de tent waar we de avond ook waren begonnen, nu nog maar met zijn vieren.

Een paar minuten onderweg bleek het dat de politie dit biertje een minder goed idee vond. Een politiewagen stopte achter me en een norse man kwam op me af gestevend. “Wie ben jij en wat doe je daar mee?” Ik zet mijn meest slijmballerige gezicht op en begin te vertellen over dat ik een Nederlandse student ben en echt niet wist dat dit niet mocht etc. etc. Ook Raymond staat mij bij in deze aandoenlijke anekdote. De agent in kwestie gelooft dit echter niet en wil een identificatie zien. Na een minuut heen en weer staren tussen mijn gezicht en mijn ID-kaart besluit de agent het biertje af te pakken en bij wijze van demonstratieve beweging op de grond te gooien, het goede voorbeeld. We komen er van af met een waarschuwing. Of het nou aan het WK ligt of niet, de agenten zijn er in overvloed en ze zijn alert als een Zuid-Afrikaans luipaard.

Dus ja, er zijn zat politie agenten die Johannesburg een veilige stad maken en nee papa en mama, ik zal niet meer met bier over straat lopen.

Yme Dijkstra

Wellicht zien jullie het voorbijflitsen op tv, reclames voor WorldCoaches van de KNVB samen met Bert van Marwijk. Een aantal van onze duo’s houdt zich met dit initiatief bezig en is dit aan het onderzoeken. Zo ook Karin en Yteke, die dinsdag wederom laaiend enthousaist terug kwamen uit Mamelodi, SOS kinderdorpen, om te vertellen dat ze daar een paar nachtjes gaan slapen in het kader van hun onderzoek.

’s Avonds stond een etentje met Peter Vermaas op het programma, correspondent van NRC. Hij kon ons aardig wat vertellen over de verkiezingen die de dag erna zouden plaatsvinden, en deelde graag zijn ervaringen met Johannesburg met ons. Hij vertelde ons bijvoorbeeld dat hier “correctional rape” bestaat om lesbische vrouwen weer op het rechte pad te krijgen.

Woensdag waren de meeste duo’s op onderzoek uit en besloot de commissie om Johannesburg wederom wat verder te verkennen. Zo bevonden we ons ’s ochtends op de top of Africa, waar we uitzicht hadden over tout Johannesburg en omgeving. ’s Middags probeerden we de taxibusjes uit, die tot onze verassing erg makkelijk werkten. Zo eindigden we in cheap American look-a-like suburb Sandton. Met kitche standbeelden van Mandela, jachtwinkels en dure vleeswinkels. Niks aan dus.

Op donderdag moesten we een presentatie geven op Wits over onze methodologische keuzes. Samen met een aantal Phd studenten van het Education department hebben we nagedacht over onze vraagstelling en manieren van onderzoek doen. Was een erg educatieve en interessante middag! ’s Avonds mochten de voetjes wederom van de vloer in Greenside. Nog even en we worden er vaste klant.

De volgende ochtend werden we dus ook nog slapend betrapt door Jan en Frank. ’s Avonds hebben we gegeten in een café in Melville met documentairemaker Geoff Arbourne. Zijn documentaire Tin Town, the unaccountable cost of the WorldCup 2010, werd als erg indrukwekkend ervaren. Hierin was, onder het genot van veganistisch eten, te zien hoe families rondom Athlon Stadion uit huis werden geplaatst vanwege ‘beautification’ van de regio en werden verplaatst naar het 35km verderop gelegen ‘Blikkiesdorp’.

Zaterdag was de laatste dag dat Jan en Frank hier waren dus werden ’s ochtends de laatste evaluaties gedaan en onderzoeksvragen besproken. ’s Middags was het dan eindelijk tijd waar we op hadden gewacht, de finale van het landskampioenschap. Wie zouden winnen? De pirates, chiefs of Ajax?
Wij waren in ieder geval in pirates outfits uitgerust in het Orlando stadion en klaar voor de wedstrijd. Toen in de 88e minuut bleek dat we op winnen stonden barste het stadion na het fluitsignaal uit in vreugde die ons Nederlanders misschien wel onbekend is. Meer dan de helft van het publiek stond binnen no time op het veld te dansen, springen en feesten. Ook wij renden mee het veld op en werden op de foto gezet met menig Zuid-Afrikaan. Het was een groot feest, dat zich voortzette ook buiten het stadion.

Tot in den treure werd op Vuvuzela’s geblazen tot de vellen aan de lippen hingen. Wij zetten onze tocht voort naar de achtertuin van een van de vrienden van Bheki (onze nu al legendarische supervisor hier van Wits) waar een klein feestje gaande was met liters bier voor een euro en nieuwe dansmoves. Het was een legendarische avond, een legendarische week.
Op naar de volgende!

Op dinsdag was Dennis jarig, en zijn we richting Parkhurst gegaan ’s avonds om dat te vieren. Een wijk vol kasten van huizen en wederom alleen maar blanke mensen. Je merkt goed dat iedereen toch wel redelijk onder de indruk is van de geschiedenis van Zuid-Afrika en daarin een weg aan het zoeken is wat zijn/haar plaats daarin is.

Op woensdag was het tijd voor de eerste coachingsgesprekken waarbij we met z’n allen inhoudelijk en procesmatig bezig zijn geweest met de onderzoeken. Leigh-Ann, een van onze begeleiders van Wits University, tipte ons over een festival op de universiteit, WALE, waar we heerlijk hebben gedanst op hardrock metalheads en bubbelende beats.

De volgende dag is iedereen z’n gang gegaan en werd wederom hard gewerkt aan de onderzoeken. ’s Avonds zijn we met een grote groep richting Greenside gegaan, waar we tot in de nachtelijke uurtjes de titel student eer aan hebben gedaan.

De volgende dag stonden er om half 11 twee busjes klaar die ons naar Pretoria reden. Daar werden we (een uur te laat dankzij de driving skills van onze chauffeurs) afgeleverd bij de Nederlandse ambassade. Onder het genot van een heerlijke lunch hebben we goede gesprekken gevoerd over ons onderzoek, de ambassade en natuurlijk de euforie tijdens het WK. Na de lunch vertrokken we met gierende banden richting Mamelodi, vlakbij Pretoria, waar we een project van SOS Child Villages en de KNVB bezochten. Hier werd net een training voor WorldCoaches afgerond en wij mochten daarbij zijn. Ex-gedetineerde en zanger Larry Joe kwam levenslessen vertellen en toen hij samen met een van de vrouwelijke WorldCoaches ‘We are the world’ inzette, kwamen de nodige emoties los binnen de groep. Het was een hele mooie middag!

Zaterdag zijn we twee straten verderop van ons apartement naar Constitution Hill geweest, een gevangenis waar ook veel politieke gevangen hebben gezeten. Wederom een bijzondere plek, waar vandaag de dag het constitutional court van Zuid-Afrika is. Aan het eind van de dag kwam de inhoudelijke ondersteuning uit Nederland in de figuur van Jan Boessekool en Frank van Eekeren aan en hebben we nog wat gedronken op deze tot nu al hele mooie reis.

Voor meer info; mailen naar contact@researchprojectzuidafrika.nl

Bezoek aan SOS kinderdorpen in Mamelodi

Nadat iedereen een nacht zonder kussen had doorgebracht begon zaterdag met een bezoek aan het Apartheidmuseum. Voor iedereen een intense belevenis, en er was daarom ook geen animo om vervolgens door te gaan naar het naastgelegen theme park waar zich een heuse Gun Kiosk bevond. Zodat je die in ieder geval niet mee de achtbaan in hoeft te nemen. Alles hier is even wennen. Iedereen was dus wel wat van de leg van het Apartheidmuseum en daarom zijn we zaterdagavond voornamelijk thuisgebleven. Hier werd de eerste verjaardag gevierd, die van Kirsten.

Op zondag stond een tour door Soweto (SouthWesternTownships), georganiseerd door een van onze docenten hier, Bheki, op het programma. Een geboren en getogen Soweto-er, die niet te beroerd was om onderweg naar Soweto een tussenstop te maken bij het befaamde soccer city. Doordat Bheki hier wat kennissen had (as it goes) bevonden we ons luttele minuten later op de middenstip van soccer city en werden de nodige Nigel de Jong imitaties uitgevoerd. De hele groep was door het dolle heen en ik denk dat elk fototoestel overuren draaide. Maar wat wil je in het stadion waar we zo genadeloos verloren vorig jaar.
In Soweto zelf eerst een museum bezocht over Hector Pieterson, een student die tijdens demonstraties tegen het Afrikaans als instructietaal op scholen en Universiteiten werd neergeschoten en vervolgens uitgroeide als symbool in de strijd tegen Apartheid. Vervolgens Vilakezi street belopen, waar zowel Desmond Tutu als Nelson Mandela wonen/hebben gewoond. Soweto heeft dan misschien het label township aan zich hangen, de delen waar wij ons in bevonden werden met liefde bestempeld als de Beverly Hills van Soweto. Het slechte Soweto werd toch een beetje verborgen gehouden, zo zagen we later vanuit het busje.

Ook waren er een heleboel uniforme huisjes te bekennen, volgens onze gids door de lokale overheid gebouwd ten tijde van het WK om mensen die minder dan 2000 Rand (ongeveer 200 euro) per maand verdienen aan een onderkomen te helpen. Interessante feitjes zo along the way, en alles met genot geobserveerd. Slechts een halve kilometer verderop stopten de busjes vervolgens en bevonden we ons in een enorm grote, van airconditioning voorziene mall. De contrasten zijn goed voelbaar.

Een paar van de groep zijn zondagavond naar stand-up comedy geweest. Ook dit is weer een van de mooie manieren om te observeren hoe mensen hier leven en het WK hebben beleefd. Iedereen stapt op ons af en is benieuwd wat we komen doen. Door met de taxichauffeur/cassiere/security guy/medestudenten te praten gaat het voor ons nog meer leven en dat helpt ook een kader te scheppen waarbinnen ons onderzoek plaats zal vinden.

Ondertussen wordt er naast al het leuks ook al keihard aan de weg getimmerd. De eerste kennismakinggesprekken en interviews hebben al plaatsgevonden en daardoor komt nog meer motivatie en interesse los. Ik ben in ieder geval al een beetje verliefd op Johannesburg en Zuid-Afrika, en ik denk dat dat voor de rest ook geldt!

Tot de volgende update. Voor vragen, mail ons gerust op contact@researchprojectzuidafrika.nl

De groep op het gras in Soccer City

Crisis? Viel reuze mee! De moeder van Gerco sprong in de trein en op het nippertje kon Gerco mee met de Egyptair vlucht richting Cairo. Een beetje spanning is nooit verkeerd, zolang het hier maar bij zou blijven.
Tot teleurstelling van sommigen bevonden zich geen privé schermpjes in het vliegtuig, en met een beetje gehobbel kwamen we om 20:30 aan in een tropisch Egypte.
Verder niet veel van gezien natuurlijk, en drie uur later was het tijd voor de volgende vlucht, wederom zonder schermpjes. Om over de outfits van de stewardessen nog maar te zwijgen.

Eigenlijk was dat dan ook het enige waar we over konden mopperen, want drie lekkere maaltijden later stonden we in de aankomsthal van Jo’burg. Lewis, dé transportman van Wits University stond ons al op te wachten en eer we het wisten stonden we met de bus voor onze accommodatie.
Die is prachtig, trouwens. Grote kamers die net zijn gerenoveerd en waar je zo een heel bal kunt houden.

De rest van de dag hebben we rustig bijgeslapen, simkaarten geregeld, de plaatselijke supermarkt verkend en zijn de eerste mensen al op onderzoek uitgegaan. Morgen is er een welkom op Wits.
Al met al gaat dus alles hier voor de wind!

We’ll keep you posted!

De groep zonder Gerco en Raymond die op paspoortenjacht waren.